Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2021

 


ΒΕΒΗΛΟΣ





ΚΡΑΤΑ ΛΙΓΟ ΑΓΑΠΗ (για το τέλος)


  Οι εραστές λένε οι ποιητές δεν συναντιούνται γιατί υπάρχει πάντα ο ένας μες στον

άλλο, οι ονειρευτές το ξέρουν μα δεν αρκούνται, γι ' αυτό κράτα λίγο αγάπη κι εγώ

θα σε προλάβω, οι στιγμές χάνονται γιατί δε βρίσκουν χρόνο, κι ο χρόνος δε μας φτά-

νει γιατί είναι λίγος πάντα, οι αφορμές πεθαίνουν κι εγώ ότι σώνω, τα σκαρώνω δυο

στιχάκια πάνω στον εξάντα, οι ενοχές στοιχειώνουν τις συνειδήσεις μα η συγγνώμη

είναι πιο εύκολη πολλές φορές, γι' αυτό τις εμμονές όσο κι αν τις αγνοήσεις τα ίδια

θα σου λένε σιωπηλές, οι αρετές ευνοούνται από τη μοναξιά κι ας διασύρονται μετά

απ' τα θηρία τα ανήμερα, το χθες είναι μπροστά μας με μια σπρωξιά μα μην το

αφήσεις να σου κλέψει από το σήμερα, εδώ να ξέρεις τελειώνουν οι ευχές κι ο

χρόνος έγινε αδίστακτος κι αιμοχαρής , τ' αύριο δε σώζεται με προσευχές

γι' αυτό κράτα λίγο αγάπη να χαρείς.

   Οι αγωνιστές που δε ρωτάν αν θα νικήσουν έχουν στο τέλος περισσότερους εχθρούς

να καταλάβουν, γι' αυτό σου λέω ρε, μη γονατίσουμε, κράτα λίγο αγάπη κάποιοι θα

μας προλάβουν, οι ποινές εκφοβίζουν τις ιδέες μας, μα ο κάθε νόμος δεν είναι απαράβα-

τος, οι σκέψεις πληθαίνουν τις παρέες μας, μα απ' τις παρέες μας τρέφεται κι ο θάνατος

οι γιορτές επινοήθηκαν απ' τη λαγνεία να σου θυμίσουν οι πολλοί τη μοναξιά σου, μα

τώρα που έγινε ο έρωτας μανία, βρες το κουράγιο αν μπορείς και μοιράσου, οι εποχές

δε φτιάχνονται απ' τον ταξιδιώτη, μισώ όσους πεθαίνουν μια φορά και αναγκαία, να μη

σε νοιάζει αν είσαι η πρώτη μα να κοιτάς να είσαι η τελευταία, εδώ να ξέρεις πως τελει-

ώνουν οι ευχές κι ο χρόνος έγινε πάνω μας το πιο κακό μας μέλος, το αύριο δε χτίζεται

με προσευχές. Γι' αυτό κράτα λίγο αγάπη... Για το τέλος


Βέβηλος, το βιβλίο των ηρώων του δρόμου

Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2021

 


Γιάννης Στίγκας









ΑΛΚΟΟΛ

Η μοναδική θρησκεία με άμεσα αποτελέσματα

Απ' το σκαμπώ ενός μπαρ

                         μέχρι τα σύννεφα

είναι περίπου τέσσερα  ποτά

κι αίφνης αντιλαμβάνεσαι

γιατί το φεγγάρι

- τουλάχιστον από τη γέννηση του Χαίλντερλιν και μετά-

δεν είναι τετράγωνο,


*****************************************************


ΑΧΙΝΟΣ

Ένα πανανρθώπινο βίωμα.


Αν και ο πόνος που προκαλεί

            δεν είναι αφόρητος

             αξίζει

όλο τον σεβασμό σου.

Είναι η πιο διάτρητη μορφή βίας

- και δεν εννοώ την αυτοάμυνα-

εννοώ

μια τσαμπουκαλεμένη  τρυφερότητα .


Στους κακεντρεχείς που ισχυρίζονται ότι

ο αχινός είναι η προσπάθεια της φύσης

να αντιγράψει τις νάρκες βυθού

απαντάμε

    ότι τυγχάνει να είναι

ο αέναος διάδοχός τους


Και κάτι ακόμα:

Κακώς τον υποτιμάς

επειδή ανοίγει εύκολα

            μ' ένα μαχαίρι.

Κι εσύ μ' ένα μαχαίρι ανοίγεις, πανεύκολα.


Γιάννης Στίγκας, Νικόλας Ευαντινός, " ΚΩΜΩΔΙΑ". Εκδόσεις Άγρα. 

Σάββατο 27 Ιουλίου 2019

Άκης Πάνου


















Τα όνειρα χτίζονται

Τα όνειρα που μένουνε
μονάχα μες στη σκέψη

κανείς μην τα πιστέψει
τα σβήνει η ζωή.

Τα όνειρα που χτίζονται
κι αντέχουνε στο χρόνο
υφαίνονται με πόνο
χωρίς αναπνοή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας
μα τόσο γλυκός,
είναι τόσο μεγάλη η ζωή
όταν ζεις διαρκώς,
κι έτσι φτάνεις στο τέρμα
χωρίς να ‘χεις νιώσει μικρός
και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς
μα δεν είσαι νεκρός.

Τα όνειρα που παίρνουνε
για λίγο το μυαλό μου
μερώνουν τον καημό μου
μια τόση δα στιγμή.

Στα όνειρα που χτίζονται
το είναι μου κι αν δώσω
αξίζει να ’ναι τόσο
βαριά η πληρωμή.


*****************************


Άσε με ζωή

Μέθυσα και χτες το βράδυ
όπως κάθε βράδυ
και στο σπίτι μου γυρνώντας, πριν απ`το πρωϊ,
ήρθε πάλι στο μυαλό μου να με βασανίσει,
ήρθε να με ξεμεθύσει
η παλιοζωή.

Άσε με ζωή,
να σε ξεχάσω πίνω.
Είσαι εσύ εκείνο που βαρέθηκα.
Άσε με ζωή,
εσύ τα φταις που πίνω,
τα`χεις κάνει όλα τόσο ψεύτικα.

Πίνω
για να κοροϊδέψω τους καημούς που έχω.
Τους καημούς που δεν αντέχω,
που με λειώσανε.
Μέθυσα να λησμονήσω τις δικές σου πίκρες
και για λίγο να πιστέψω
πως τελειώσανε.

Άσε με ζωή.....

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018

Sunny Μπαλτζή



 Η ανεμώνα του Σικάγου

Στου Σικάγου το χειμώνα
ήτανε μια ανεμώνα
που γυρνούσε βράδυ
απ’ τη δουλειά.

Έμπαινε στ’ ανθοδοχείο
με νερό απ’ το ψυγείο
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Μέσα στον ουρανοξύστη
αγκαλιά με το ξενύχτι
χίλιες πόρτες, όμως
ερημιά.

Έφτιαχνε με γύρη στίχους
γέλια άκουγε απ’ τους τοίχους
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Κάποια νύχτα από τους λόφους
πήδησε όλους τους ορόφους
τα μακριά ανεμίζανε
μαλλιά.

Και στην τρίτη λεωφόρο
το κορμί της κάνει δώρο

άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά
όνειρα γλυκά.

Κάποια νύχτα...
όνειρα γλυκά.



Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017

 


Παύλος Παυλίδης



Ζεστός αέρας

Έλα επιτέλους και πες στη λύπη
να μην χτυπάει την πόρτα μου πια.
Πες της απλά έφυγε, λείπει,
εδώ δε μένει κανένας πια.

Έλα φεγγάρι στην αγκαλιά μου
πάνω σου βλέπω το φως της μέρας.
Έστω για λίγο μείνε κοντά μου
πάλι φυσάει ζεστός αέρας…

Πες της πως πήγα σε κάποια χώρα
που τα ρολόγια δεν έχουν δείκτες
και όλες οι ώρες σημαίνουν τώρα
βάλτε φωτιά κάψτε τις νύχτες…

Αυτά εδώ είναι τα δόντια
που είχε σπάσει του Δαυίδ η πέτρα.
Μοιάζουν με πέτρες, για δαχτυλίδια
καν’ τα ό,τι θέλεις, καν’ τα στολίδια.

Πέτρινα τείχη θα ταξιδέψω,
θ’ ακολουθήσω την τροχιά της σφαίρας.
Πέτρινα τείχη κάπου εκεί έξω,
πάλι φυσάει ζεστός αέρας…


Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ


Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι πουλιά πετούν πάνω απ’ τη στάχτη
που άφησε πίσω του όταν έφυγε ο νοτιάς και
μου τραγουδάνε “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Θα `ρθει, ένα απόγευμα ζεστό,
θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει…

Θα `ρθει, μ’ ένα ποδήλατο λευκό,
θα κοιταχτεί μέσ’ στο νερό

και θα ρωτάει να μάθει…

Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά,
πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος τα φροντίζει τ’ άνθη…;

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράχτη
μου `παν σε είδαν πάλι απ’ έξω να περνάς και
έπειτα είπαν “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Θα `ρθει, ένα απόγευμα ζεστό,
θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει…

Θα `ρθει, μ’ ένα ποδήλατο λευκό,
θα κοιταχτεί μέσ’ στο νερό
και θα ρωτάει να μάθει…

Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά,
πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος τα φροντίζει τ’ άνθη…;

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη,
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.