Καλλιόπη Γιατρουδάκη

Κάδοι γεμάτοι
καθημερινότητα
Πεταμένη
Κάδοι γεμάτοι
Απόρριψη

Πόσα πια να πετάξει κανείς
Πόσα να διώξει
Πόση βρωμιά
Μέσα στους δρόμους
Της καθημερινότητας
Για να καθαρίσει
Τον εαυτό του

Χωρίς γυρισμό
Χρησιμοποιημένα
αφημένα
ανεπιθύμητα
Πόσα  απορρίμματα
Πόση αποφορά
να χωρέσει

Η μικρή πόλη μας
Το ελάχιστο πετσί μας



************************

Σε όλα μου τα παραμύθια Ένα σκληρό τέλος Παραμονεύει Τίποτα πιο παραμυθένιο Τρυφερός κυνισμός Με αποχρώσεις αδιαφορίας Τη μέρα που σε σκότωσα Επέστρεψες πανίσχυρος Κι εγώ πλέον αναζητούμαι Εις κάποιο διηνεκές Εγκαταστάθηκε η ελπίδα μου Απρόσιτο από εμένα Απόμεινα Ίχνος ελάχιστο Σταγόνα του ιδρώτα σου Στο πρόσωπό μου Σύγχισα την ταυτότητά μου Κι έγινες Όλον Κι έμεινα τίποτα Αιώνιο σώμα Μέσα του που ξεπήδησα Μένοντας άστεγη


*************************************


Άνθρωποι με επικάλυψη πόλης
Δρόμοι αντιδάνεια Χρεωμένοι δρόμοι Χρεωμένη ζωή Οργανωμένη ανελευθερία Τραγούδια παιδιών Πίσω από κάγκελα Σκέψη κατευθυνόμενη Μια εκδρομή Να εκδράμει ο νους Επιτέλους μια εκδρομή Να ξεπλύνει η θάλασσα Την ψυχή μας Τα παιδιά μας Εμάς τους αστούς Ομοιώματα ανθρώπων Με επικάλυψη πόλης

Τόνια Κοσμαδάκη

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα να κρυφτούμε.
Μέσα στο φως του σαλονιού που φθίνει.
Τα φιλιά με μάτια ανοιχτά
δεν με τρομάζουν μαζί σου.
Αλλά δεν είσαι εδώ.
Είναι Κυριακή
και ο χρόνος προσωρινά αγνοείται.

Θα κρυφτούμε απ’ ότι μας αλλάζει.
Απ’ την εικόνα μας,
απ’ το δέρμα μας,
απ’ το μέλλον.
Σήμερα που ανασαίνουμε ακόμα.

Γιατί από αύριο εγώ
θα πεθαίνω δεδομένα.
Και μακρινά.
Που τόση λαχτάρα,
δεν βρήκε άλλο λόγο,
παρά μόνο την ποίηση.

Γιώργος Μακρής

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
Με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
Κι ολλούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
Κι σ’ όλους με τους έρωτες αυτής αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο κι δεν είμάστε τίποτα απ
Αυτόν τον κόσμο
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους

Γιάννης Αγγελάκας

 

Το Τρένο

Όταν θα `ρθείς να με ξεθάψεις απ’ τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
και άνεργες θα θρηνούν
Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν

Κρίμα να μην είσαι εδώ

Περνούν οι μέρες γρήγορα
μα μερικές φρενάρουν.
Με παίρνουν στην καρότσα τους
κι όμορφα με βολτάρουν.

Γελούν με τα φτιασίδια μου
χαϊδεύουν τις πληγές μου.
Μεθάνε και μου δίνονται
και γίνονται δικές μου.

Φεύγουνε κοκκινίζοντας
και μ’ αποχαιρετάνε.
Και μένω πάλι μόνος μου
να σε ξαναθυμάμαι.

Κρίμα να μην είσαι εδώ
τέτοιες μέρες αν με βρουν.
Κρίμα να μην είσαι εδώ
να γελάς και να σ’ ακούν.

Μα αυτό που με ξεκάνει
και μου σταματάει το νου
είναι που δεν είσαι,
που δεν είσαι καν αλλού.

Θάνος Ανεστόπουλος - Τελευταίος σταθμός

Τελευταίος σταθμός


Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια,
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά,
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές,
κύμα που σκάει σ’ ακτές,
κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα
είτε άσχημα, είτε όμορφα
ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και βροχή μαζί.