Anne Sexton

Εθισμένη

Υπνοκάπηλη
Θανατοκάπηλη
με χάπια στις παλάμες κάθε νύχτα,
οκτώ κάθε φορά, από γλυκά μπουκαλάκια
κανονίζω ένα ταξίδι στο σχήμα του ποτηριού.
Είμαι η βασίλισσα της κατάστασης.
Είμαι ειδική σ’ αυτήν την εκδρομή
και τώρα λένε πως είμαι εθισμένη.
Τώρα ρωτούν γιατί.
Γιατί!

Δεν ξέρουν
πως υποσχέθηκα να πεθάνω!
Απλώς εξασκούμαι.
Απλώς διατηρώ τη φόρμα μου.
Τα χάπια είναι μητέρα, όμως πολύ πιο τρυφερή,
πολύχρωμα, νόστιμα σαν ξινές καραμέλλες.
Κάνω δίαιτα – από το θάνατο.

Ναι, το παραδέχομαι
έφτασε να γίνει κάτι σαν συνήθεια –
ζητάει οχτώ τη φορά, με σκεπασμένα μάτια,
σέρνεται από τις ροζ, τις πορτοκαλλιές
τις πράσινες και τις λευκές καληνύχτες.
Γίνομαι ένα είδος χημικού μίγματος.
Αυτό είναι!

Το απόθεμά μου
από ταμπλέτες
πρέπει να κρατήσει χρόνια και χρόνια.
Μου αρέσουν περισσότερο απ’ όσο ο εαυτός μου.
Πεισματάρες σαν την κόλαση, δεν με αποχωρίζονται.
Είναι μια μορφή γάμου
μια μορφή πολέμου:
φυτεύω βόμβες
μέσα μου.

Ναι
Προσπαθώ
να σκοτωθώ με μικρές δόσεις
- μια ακίνδυνη ενασχόληση.
Αλήθεια, πάνω της κρέμομαι.
Όμως, μην ξεχνάτε, δεν κάνω και τόσο θόρυβο.
Και ειλικρινά, κανείς δεν χρειάζεται να με σύρει διά της βίας
ούτε στέκομαι σαν ξύλο τυλιγμένη στο σεντόνι μου.
Είμαι μια μικρή νεραγκούλα στο κίτρινο νυχτικούλι μου
τρώγοντας τα οκτώ τσουρεκάκια μου το ένα μετά το άλλο
και με ορισμένη σειρά, όπως
στην εκκλησία, την ώρα της χειροθεσίας
ή της μαύρης θείας κοινωνίας.

Είναι μια τελετουργία
αλλά όπως κάθε άθλημα
έχει τους κανόνες της.
Είναι σαν μουσικός αγώνας τέννις, όπου
το στόμα μου ανοίγει για να πιάσει το μπαλάκι.
Ύστερα, ξαπλώνω στο βωμό μου
Μεταρσιωμένη από τα οκτώ χημικά φιλιά.

Τι εγκατάλειψη κι αυτή!
με δυο ροζ, δυο πορτοκαλλιές
δύο πράσινες, δύο λευκές καληνύχτες.
Φη-φι-φο-φουμ.
Τώρα είμαι ξένη.
Τώρα είμαι λυώμα.


(από τη συλλογή Live or Die [1966])

μετάφραση : Κατερίνα Σχινά

Gregory Corso

 Να πεθαίνεις απ ' τα γέλια

Ήρθα στον κόσμο

και γέλασα μ’ ό,τι είδα.

Πράγματι το σήμερα είναι για γέλια

μα τέτοια γέλια να τα φοβάσαι.

Μπορεί να σε γεμίσουν θλίψη,

θα ‘ταν καλύτερο να μην γελάσεις.

Γέλα με το αύριο

μα κράτα το σήμερα σοβαρό.

Κι αν κλάψω

αφήνοντας τον κόσμο,

τότε σίγουρα είμαι για γέλια

και δεν πιστεύω τίποτα.

        ***

Σκέψη

Ο Θάνατος υπάρχει μα δεν διαρκεί.

Προσπερνώντας ένα νεκρό πουλί

σκέφτεσαι πως είναι νεκρό,

μα μετά περπατάς

και το ξεχνάς.

Η σκέψη παραμένει

και η σκέψη είναι το μόνο

που γνωρίζω

για τον Θάνατο.

       *** 

Εγγύτητα

Ένα αστέρι

είναι τόσο μακριά

όσο το βλέπει

το μάτι

και τόσο κοντά

όσο είναι

σ’ εμένα το μάτι.

Γκρέγκορυ Κόρσο σε μετάφραση Γιάννη Λειβαδά

 

 

Ομάρ Καγιάμ

ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ


Είν' η Ζωή παράξενο που φεύγει καραβάνι.
Που της θερίζει τη χαρά της Μοίρας το δρεπάνι.
Πες μου, γιατί να θλίβεστε και συλλογιέστε τ' Αύριο ;
Κέρνα μας, κέρνα κεραστή, κι η Νύχτα μας προκάνει.

                      ***

Ω έρωτα να 'ταν βολετό να γίνει όπως το νιώθω
Του κόσμου το σχεδίασμα να σπάσω μ' ένα γρόθο
Και να το παίρναμε ύστερα εγώ και συ στη Μοίρα.
Να μας το πλάσει αρμονιστά με της καρδιάς τον πόθο.

                      ***

Φίλοι μου, σαν θα βρίσκεστε σε γλέντι ή πανηγύρι,
Κι έρθ' η Χαρά με το κρασί που το χορό θα σύρει,
Μην το ξεχνάτε μια φορά παρέα σας πως ήμουν.
Σαν θα ' ρθει ο γύρος μου...στη Γη αδειάστ' ένα ποτήρι.


Μετάφραση: Παύλος  Γνευτός

[ ΟΜΑΡ ΚΑΓΙΑΜ, ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ, ΕΚΔ. ΕΡΑΤΩ]

Κώστας Ουράνης

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι


Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος.
Στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν΄ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ΄ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία.
Θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να `ρθει ο αστυνόμος.
Θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ΄ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ΄ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ΄ αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ΄ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι.
Θε να πουν: «Τι `ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα `ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψει
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα `ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα΄ ναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι.
Και μια Καίτη θαρρώντας πως την ξέχασα γι΄ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα και νεκρό θα με βρίσει...

Υ.Γ. Φωτογραφία από diastixo.gr

Γιώργος Χειμωνάς

Ο εχθρός του ποιητή

Γιατί εχθρός του ποιητή δεν μπορεί να είναι ο

θάνατος. Ο ποιητής δε φοβάται τον θάνατο το λέει.

Ο Θάνατος είναι φυσικός η ποίηση υπερφυσική.

Ποιός μπορεί να είναι τι είναι αυτός ο άγνωστος

εχθρός του ποιητή. Ο προαιώνιος κακούργος των 

ποιητών. Τότε άκουσα τον οιωνό με το κλειστό

το στόμα. Μοίρα του ποιητή είναι η τιμωρία.

Χωρίς κανένα έλεος χωρίς αιτία χωρίς να υπάρχει

έγκλημα. Ο Χριστιανός είναι ένα άγνωστο αδυσώπητο

πλάσμα κακό. Έχει αποστολή κι υπόσταση να τρομάξει.

Να βασανίσει ν' αφανίσει τον ποιητή. Γιατί  ο ποιητής

έχει πάντα ένα εχθρό. Η ποίησή του κι η ζωή του η ίδια

κρέμονται από την αναμέτρησή του μ' αυτόν.

Ποίημα είναι ό,τι διά της βίας σώζεται από τον πόλεμο

του ποιητή μ' αυτόν τον πανίσχυρο φυσικό του εχθρό.

Έτσι ζει πάντα ο ποιητής. Απειλημένος καταπατημένος

δικασμένος. Μέσα στο σκοτάδι γιατί άγρια τον τύφλωσαν.

Με θανάσιμη αγωνία με μεγάλες κινήσεις στον αέρα.

Φυλάγεται αλλά έρχεται πάντα η ώρα που θα τρομάξει

και θα νικηθεί.

* Ένα μικρό απόσπασμα

[ Γιώργος Χειμωνάς,  Ο εχθρός του ποιητή, εκδ. Κέδρος]

Υ.Γ. Φωτογραφία από lifo