Άλκης Αλκαίος

 

Πρωινή ή βραδινή σερενάτα

Κάθε που πίνω απ’ την πηγή σου
κάτι μου καίει τον ουρανίσκο
ψάχνω στο φως μα δε σε βρίσκω
μες στην αδιάκοπη ροή σου.

Δεν έπρεπε να ’σουν βροχή
μόνο της φυλακής μου ο τοίχος
κι είναι παράταιρη εποχή
να βρει το δίκιο του ένας στίχος.

Στου κόσμου τις στοές χαμένη
μετράς τις πένθιμες βραγιές του
να ’σαι κορίτσι του Ηφαίστου
η στάχτη από φωτιά σβησμένη.

Δεν έπρεπε να ’σουν φωτιά
μόνο ένα κρίνο του πελάγου
να σ’ αποκλείσω στη στεριά
με μοχθηρία αρχαίου μάγου.

Τώρα τα γυάλινά σου μάτια
έχουν μιαν αίσθηση απορίας
σπασμένη σε μικρά κομμάτια
σαν κρύσταλλο άγριο της Τσεχίας.

Δεν έπρεπε να ’σουν ζωή
μόνο μια πεταλούδα χιόνι
να μου σκεπάζει την ψυχή
κι από το κρύο της να μη λιώνει.

Μεταμεσονύχτιο

Η νύχτα είναι μαγική
πέφτει στον ουρανό ένα αστέρι
μια μυστική θα κάνω ευχή
(Αλίκη τι κρατάς στο χέρι)

Ένας διαβάτης προσπερνά
κι απ’ το τραγούδι του μαντεύεις
πόσο τρελά την αγαπά
(Αλίκη πού να ταξιδεύεις)

Τρέχει η σελήνη η μικρή
μες στους αιθέρες σαν ελάφι
δρόμο να κάνει έχει μακρύ
(Αλίκη δώσ’ μου το ξυράφι·)

Η νύχτα φεύγει μοναχή
κι ο ραγισμένος μας καθρέφτης
σού λέει με παγερή φωνή
Αλίκη στο κενό μην πέφτεις

Εμπάργκο 1982

 

ΒΕΒΗΛΟΣ

ΚΡΑΤΑ ΛΙΓΟ ΑΓΑΠΗ (για το τέλος)

  Οι εραστές λένε οι ποιητές δεν συναντιούνται γιατί υπάρχει πάντα ο ένας μες στον

άλλο, οι ονειρευτές το ξέρουν μα δεν αρκούνται, γι ' αυτό κράτα λίγο αγάπη κι εγώ

θα σε προλάβω, οι στιγμές χάνονται γιατί δε βρίσκουν χρόνο, κι ο χρόνος δε μας φτά-

νει γιατί είναι λίγος πάντα, οι αφορμές πεθαίνουν κι εγώ ότι σώνω, τα σκαρώνω δυο

στιχάκια πάνω στον εξάντα, οι ενοχές στοιχειώνουν τις συνειδήσεις μα η συγγνώμη

είναι πιο εύκολη πολλές φορές, γι' αυτό τις εμμονές όσο κι αν τις αγνοήσεις τα ίδια

θα σου λένε σιωπηλές, οι αρετές ευνοούνται από τη μοναξιά κι ας διασύρονται μετά

απ' τα θηρία τα ανήμερα, το χθες είναι μπροστά μας με μια σπρωξιά μα μην το

αφήσεις να σου κλέψει από το σήμερα, εδώ να ξέρεις τελειώνουν οι ευχές κι ο

χρόνος έγινε αδίστακτος κι αιμοχαρής , τ' αύριο δε σώζεται με προσευχές

γι' αυτό κράτα λίγο αγάπη να χαρείς.

   Οι αγωνιστές που δε ρωτάν αν θα νικήσουν έχουν στο τέλος περισσότερους εχθρούς

να καταλάβουν, γι' αυτό σου λέω ρε, μη γονατίσουμε, κράτα λίγο αγάπη κάποιοι θα

μας προλάβουν, οι ποινές εκφοβίζουν τις ιδέες μας, μα ο κάθε νόμος δεν είναι απαράβα-

τος, οι σκέψεις πληθαίνουν τις παρέες μας, μα απ' τις παρέες μας τρέφεται κι ο θάνατος

οι γιορτές επινοήθηκαν απ' τη λαγνεία να σου θυμίσουν οι πολλοί τη μοναξιά σου, μα

τώρα που έγινε ο έρωτας μανία, βρες το κουράγιο αν μπορείς και μοιράσου, οι εποχές

δε φτιάχνονται απ' τον ταξιδιώτη, μισώ όσους πεθαίνουν μια φορά και αναγκαία, να μη

σε νοιάζει αν είσαι η πρώτη μα να κοιτάς να είσαι η τελευταία, εδώ να ξέρεις πως τελει-

ώνουν οι ευχές κι ο χρόνος έγινε πάνω μας το πιο κακό μας μέλος, το αύριο δε χτίζεται

με προσευχές. Γι' αυτό κράτα λίγο αγάπη... Για το τέλος

Βέβηλος, το βιβλίο των ηρώων του δρόμου

 

Γιάννης Στίγκας

ΑΛΚΟΟΛ

Η μοναδική θρησκεία με άμεσα αποτελέσματα

Απ' το σκαμπώ ενός μπαρ

                         μέχρι τα σύννεφα

είναι περίπου τέσσερα  ποτά

κι αίφνης αντιλαμβάνεσαι

γιατί το φεγγάρι

- τουλάχιστον από τη γέννηση του Χαίλντερλιν και μετά-

δεν είναι τετράγωνο,

*****************************************************

ΑΧΙΝΟΣ

Ένα πανανρθώπινο βίωμα.

Αν και ο πόνος που προκαλεί

            δεν είναι αφόρητος

             αξίζει

όλο τον σεβασμό σου.

Είναι η πιο διάτρητη μορφή βίας

- και δεν εννοώ την αυτοάμυνα-

εννοώ

μια τσαμπουκαλεμένη  τρυφερότητα .

Στους κακεντρεχείς που ισχυρίζονται ότι

ο αχινός είναι η προσπάθεια της φύσης

να αντιγράψει τις νάρκες βυθού

απαντάμε

    ότι τυγχάνει να είναι

ο αέναος διάδοχός τους

Και κάτι ακόμα:

Κακώς τον υποτιμάς

επειδή ανοίγει εύκολα

            μ' ένα μαχαίρι.

Κι εσύ μ' ένα μαχαίρι ανοίγεις, πανεύκολα.

Γιάννης Στίγκας, Νικόλας Ευαντινός, " ΚΩΜΩΔΙΑ". Εκδόσεις Άγρα. 

Άκης Πάνου

Τα όνειρα χτίζονται

Τα όνειρα που μένουνε

μονάχα μες στη σκέψη

κανείς μην τα πιστέψει

τα σβήνει η ζωή.

Τα όνειρα που χτίζονται

κι αντέχουνε στο χρόνο

υφαίνονται με πόνο

χωρίς αναπνοή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας

μα τόσο γλυκός,

είναι τόσο μεγάλη η ζωή

όταν ζεις διαρκώς,

κι έτσι φτάνεις στο τέρμα

χωρίς να ‘χεις νιώσει μικρός

και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς

μα δεν είσαι νεκρός.

Τα όνειρα που παίρνουνε

για λίγο το μυαλό μου

μερώνουν τον καημό μου

μια τόση δα στιγμή.

Στα όνειρα που χτίζονται

το είναι μου κι αν δώσω

αξίζει να ’ναι τόσο

βαριά η πληρωμή.

*****************************

Άσε με ζωή

Μέθυσα και χτες το βράδυ
όπως κάθε βράδυ
και στο σπίτι μου γυρνώντας, πριν απ`το πρωϊ,
ήρθε πάλι στο μυαλό μου να με βασανίσει,
ήρθε να με ξεμεθύσει
η παλιοζωή.

Άσε με ζωή,
να σε ξεχάσω πίνω.
Είσαι εσύ εκείνο που βαρέθηκα.
Άσε με ζωή,
εσύ τα φταις που πίνω,
τα`χεις κάνει όλα τόσο ψεύτικα.

Πίνω
για να κοροϊδέψω τους καημούς που έχω.
Τους καημούς που δεν αντέχω,
που με λειώσανε.
Μέθυσα να λησμονήσω τις δικές σου πίκρες
και για λίγο να πιστέψω
πως τελειώσανε.

Άσε με ζωή.....

Sunny Μπαλτζή

 Η ανεμώνα του Σικάγου

Στου Σικάγου το χειμώνα
ήτανε μια ανεμώνα
που γυρνούσε βράδυ
απ’ τη δουλειά.

Έμπαινε στ’ ανθοδοχείο
με νερό απ’ το ψυγείο
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Μέσα στον ουρανοξύστη
αγκαλιά με το ξενύχτι
χίλιες πόρτες, όμως
ερημιά.

Έφτιαχνε με γύρη στίχους
γέλια άκουγε απ’ τους τοίχους
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Κάποια νύχτα από τους λόφους
πήδησε όλους τους ορόφους
τα μακριά ανεμίζανε
μαλλιά.

Και στην τρίτη λεωφόρο
το κορμί της κάνει δώρο

άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά
όνειρα γλυκά.

Κάποια νύχτα...
όνειρα γλυκά.

 

Παύλος Παυλίδης

Ζεστός αέρας

Έλα επιτέλους και πες στη λύπη
να μην χτυπάει την πόρτα μου πια.
Πες της απλά έφυγε, λείπει,
εδώ δε μένει κανένας πια.

Έλα φεγγάρι στην αγκαλιά μου
πάνω σου βλέπω το φως της μέρας.
Έστω για λίγο μείνε κοντά μου
πάλι φυσάει ζεστός αέρας…

Πες της πως πήγα σε κάποια χώρα
που τα ρολόγια δεν έχουν δείκτες
και όλες οι ώρες σημαίνουν τώρα
βάλτε φωτιά κάψτε τις νύχτες…

Αυτά εδώ είναι τα δόντια
που είχε σπάσει του Δαυίδ η πέτρα.
Μοιάζουν με πέτρες, για δαχτυλίδια
καν’ τα ό,τι θέλεις, καν’ τα στολίδια.

Πέτρινα τείχη θα ταξιδέψω,
θ’ ακολουθήσω την τροχιά της σφαίρας.
Πέτρινα τείχη κάπου εκεί έξω,
πάλι φυσάει ζεστός αέρας…

Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι πουλιά πετούν πάνω απ’ τη στάχτη
που άφησε πίσω του όταν έφυγε ο νοτιάς και
μου τραγουδάνε “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Θα `ρθει, ένα απόγευμα ζεστό,
θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει…

Θα `ρθει, μ’ ένα ποδήλατο λευκό,
θα κοιταχτεί μέσ’ στο νερό

και θα ρωτάει να μάθει…

Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά,
πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος τα φροντίζει τ’ άνθη…;

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράχτη
μου `παν σε είδαν πάλι απ’ έξω να περνάς και
έπειτα είπαν “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Θα `ρθει, ένα απόγευμα ζεστό,
θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει…

Θα `ρθει, μ’ ένα ποδήλατο λευκό,
θα κοιταχτεί μέσ’ στο νερό
και θα ρωτάει να μάθει…

Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά,
πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος τα φροντίζει τ’ άνθη…;

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη,
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει “η αγάπη θα `ρθει, θα `ρθει…”.

Καλλιόπη Γιατρουδάκη

Κάδοι γεμάτοι
καθημερινότητα
Πεταμένη
Κάδοι γεμάτοι
Απόρριψη

Πόσα πια να πετάξει κανείς
Πόσα να διώξει
Πόση βρωμιά
Μέσα στους δρόμους
Της καθημερινότητας
Για να καθαρίσει
Τον εαυτό του

Χωρίς γυρισμό
Χρησιμοποιημένα
αφημένα
ανεπιθύμητα
Πόσα  απορρίμματα
Πόση αποφορά
να χωρέσει

Η μικρή πόλη μας
Το ελάχιστο πετσί μας



************************

Σε όλα μου τα παραμύθια Ένα σκληρό τέλος Παραμονεύει Τίποτα πιο παραμυθένιο Τρυφερός κυνισμός Με αποχρώσεις αδιαφορίας Τη μέρα που σε σκότωσα Επέστρεψες πανίσχυρος Κι εγώ πλέον αναζητούμαι Εις κάποιο διηνεκές Εγκαταστάθηκε η ελπίδα μου Απρόσιτο από εμένα Απόμεινα Ίχνος ελάχιστο Σταγόνα του ιδρώτα σου Στο πρόσωπό μου Σύγχισα την ταυτότητά μου Κι έγινες Όλον Κι έμεινα τίποτα Αιώνιο σώμα Μέσα του που ξεπήδησα Μένοντας άστεγη


*************************************


Άνθρωποι με επικάλυψη πόλης
Δρόμοι αντιδάνεια Χρεωμένοι δρόμοι Χρεωμένη ζωή Οργανωμένη ανελευθερία Τραγούδια παιδιών Πίσω από κάγκελα Σκέψη κατευθυνόμενη Μια εκδρομή Να εκδράμει ο νους Επιτέλους μια εκδρομή Να ξεπλύνει η θάλασσα Την ψυχή μας Τα παιδιά μας Εμάς τους αστούς Ομοιώματα ανθρώπων Με επικάλυψη πόλης

Τόνια Κοσμαδάκη

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα να κρυφτούμε.
Μέσα στο φως του σαλονιού που φθίνει.
Τα φιλιά με μάτια ανοιχτά
δεν με τρομάζουν μαζί σου.
Αλλά δεν είσαι εδώ.
Είναι Κυριακή
και ο χρόνος προσωρινά αγνοείται.

Θα κρυφτούμε απ’ ότι μας αλλάζει.
Απ’ την εικόνα μας,
απ’ το δέρμα μας,
απ’ το μέλλον.
Σήμερα που ανασαίνουμε ακόμα.

Γιατί από αύριο εγώ
θα πεθαίνω δεδομένα.
Και μακρινά.
Που τόση λαχτάρα,
δεν βρήκε άλλο λόγο,
παρά μόνο την ποίηση.

Γιώργος Μακρής

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
Με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
Κι ολλούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
Κι σ’ όλους με τους έρωτες αυτής αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο κι δεν είμάστε τίποτα απ
Αυτόν τον κόσμο
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους

Γιάννης Αγγελάκας

 

Το Τρένο

Όταν θα `ρθείς να με ξεθάψεις απ’ τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
και άνεργες θα θρηνούν
Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν

Κρίμα να μην είσαι εδώ

Περνούν οι μέρες γρήγορα
μα μερικές φρενάρουν.
Με παίρνουν στην καρότσα τους
κι όμορφα με βολτάρουν.

Γελούν με τα φτιασίδια μου
χαϊδεύουν τις πληγές μου.
Μεθάνε και μου δίνονται
και γίνονται δικές μου.

Φεύγουνε κοκκινίζοντας
και μ’ αποχαιρετάνε.
Και μένω πάλι μόνος μου
να σε ξαναθυμάμαι.

Κρίμα να μην είσαι εδώ
τέτοιες μέρες αν με βρουν.
Κρίμα να μην είσαι εδώ
να γελάς και να σ’ ακούν.

Μα αυτό που με ξεκάνει
και μου σταματάει το νου
είναι που δεν είσαι,
που δεν είσαι καν αλλού.

Θάνος Ανεστόπουλος - Τελευταίος σταθμός

Τελευταίος σταθμός


Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια,
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά,
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές,
κύμα που σκάει σ’ ακτές,
κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα
είτε άσχημα, είτε όμορφα
ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και βροχή μαζί.

Γιώργος Ιωάννου

Αυτό το απόστημα

Έτοιμος να χυμήξω, συσπειρώνομαι
μαζεύομαι στο φόβο, καιροφυλακτώ.

Απ' την ημέρα παραιτήθηκα νωρίς.
Συμμάζεψα τις άχρηστες ομολογίες.
Βάρυνα μες στην ενοχή ωρίμασα.

Αυτό το απόστημα θα σπάσει σαν τον ήλιο.


*************

Όταν αστράφτει

Έκλεισα το παράθυρο
κι αμέσως έπεσε η νύχτα.
Η μακρινή βροντή πάλι ξεχώρισε∙
λύθηκαν, κόπηκαν τα ήπατά μου.


Κρατάω με τα δόντια τον καιρό.
Βυθίζω μέσα στη μαυρίλα το μυαλό μου.


Ας άνοιγε η γη, ας με κατάπινε,
τουλάχιστο να μη γελούν, όταν αστράφτει.


Από τη συλλογή " Τα Χίλια  Δέντρα" (1963)
Φωτογραφία από tovima.gr

Γιώργης Μανουσάκης

ΟΙ ΜΕΣΑ ΦΩΝΕΣ

Απ' όταν άρχισαν οι θόρυβοι
κι οι φωνές των ανθρώπων
να γίνονται μουντοί
σα να τους τύλιγε βαμπάκι
ξύπνησαν μέσα της οι άλλες
οι άγνωστες ως τότε φωνές.
Κι όσο οι παλιοί ήχοι σιγάνευαν
τόσο οι καινούριοι ακούγονταν
πιο καθαροί.

    Έτσι άρχισε
να μακραίνει απ ' τα παιδιά της
κι από τα εγγόνια, που μ' άσκημους
μορφασμούς, με φλέβες φουσκωμένες
απ' της φωνής τους την ένταση
προσπαθούν να τη μπάσουν ξανά
στη δίνη των νιτερέσων τους.

Αρνιέται επίμονα τ' ακουστικά
που της προτείνουν. Προτιμά
τις μέσα της ήρεμες φωνές,
Συνεννοείται καλύτερα
μαζί τους.  Ο κόσμος όλος έγινε
πιο πράος, πιο ειρηνικός
χωρίς εξάψεις και ίριδες.

***********

Η φωνή σου είναι μιά μουσική.
Με παρασύρουν οι τόνοι της
κάθομαι και παρακολουθώ πως ανεβαίνουνε
και κατεβαίνουν, το μελωδικό κουδούνισμα
κάποιου συμφώνου που απόμεινε
πίσω από τη σειρά των λόγων
και ηχεί μόνο του τόσο γλυκά
σαν καμπανούλα από κρύσταλλο.

Με ρωτάς κάτι και τα χάνω*
δεν άκουγα τι έλεγες.
Μεθούσα με τη μουσική της φωνής σου.

[ Γιώργης Μανουσάκης, Χώροι Αναπνοής, εκδ. Πρόσπερος]

Allen Ginsberg

 Ουρλιαχτό

Ι.

Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,
  υστερικά γυμνά και λιμασμένα,
να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
  μιαν αναγκαία δόση,
χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση
  με την αστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας,
που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν
  καπνίζοντας μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι
  πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,
που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον Ουρανό
 κάτω απ' τον εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν
 αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,
που πέρασαν απ ' τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις
  του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές
  του πολέμου,
που διώχτηκαν απ ' τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης
 στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,
που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας
  τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο
  μέσ' απ' τον τοίχο...

Ένα μικρό απόσπασμα .


Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις : Γιάννης Λειβαδάς

[ Άλλεν Γκίνσμπεργκ, Ουρλιαχτό, εκδ. Ηριδανός]

The doors

The end

Νίκος Καββαδίας

 Γυναίκα

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.

Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.

Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.

Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.

Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,

για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.

Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.

Ποιος σκύλας γιος μας μούντζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,

που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.

Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.

Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,

πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες.

Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει

τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.

Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.

Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό

έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.

Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι.

Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοί

μες στου Giorgione το αργαστήρι.

Πέτρα θα του 'ριξα και δε με θέλει το ποτάμι.

Τι σου 'φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.

Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.

Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.

Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.

Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω

ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

 

Ινδικός Ωκεανός 1951

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-5-poets-for-women/ ]

The Divine Comedy

THE DIVINE COMEDY
THE BOOKLOVERS

Οδυσσέας Ελύτης

Ο ΠΟΣΙΜΟΣ ΧΡΥΣΟΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΝ P.B. SHELLEY

Όπου υπάρχει η ποίηση, εκεί κι ο Θεός.

Την ομορφιά εστιάζει. Επιτυγχάνει να

συμβιούν η αγαλλίαση κι ο τρόμος,

η θλίψη και η ηδονή, η αδιάκοπη

μεταβολή και η αιωνιότητα.

 Η ποίηση αφαιρεί απ' τα πράγματα το

πέπλο της συνήθεια* καθιστ΄ορατή την

αθέατη όψη του κόσμου* χάρη στην επικρά-

τειά της συνενώνονται όλα τ' ασυμβίβαστα.

 Καθετί που μέσα στο φως της κινείται

 ενσαρκώνει το πνεύμα που η ίδια εμπνέει.

 Μ' ένα είδος αλχημείας, μετατρέπει σε πόσιμο

χρυσό τα δηλητηριώδη νερά που ρέουν από τον 

θάνατο στη ζωή. Γιατί σκοπός της είναι η κρυμμένη

ομορφιά, μ' άλλα λόγια η απώτερη ουσία του κόσμου.

Τα πάντα υπάρχουν έτσι όπως συλλαμβάνονται,

ή τουλάχιστον σε σχέση με όποιον τα προσλαμβάνει.

Ο νούς βρίσκεται μέσα σ' ένα δικό του χώρο.

Μπορεί να φτιάξει έναν " Παράδεισο από κόλαση

ή μια κόλαση από Παράδεισο.

 Η ποίηση μας απαλλάσει απ' το να είμαστε δέσμιοι

των τυχαίων γεγονότων. Δημιουργεί μιάν άλλη ύπαρξη

μέσα στην ύπαρξή μας. Μας αναγκάζει να αισθανόμαστε

αυτό που με το λογικό μας γνωρίζουμε, και να φανταζόμαστε

αλλιώς αυτό που η γνώση μας έχει αποστηθίσει

που σημαίνει, δημιουργεί απ ' αρχής τον κόσμο.

[Οδυσσέας Ελύτης, 2χ7 ε , εκδ. Ίκαρος]

Χριστόφορος Λιοντάκης

ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Δίχως γλώσσα, μόνο τα χέρια και τα μάτια
στο άσυλο του πλήθους το πρόσωπό του ανθεί.
Στην πλαστική σακούλα ένα λευκό μπλουζάκι
λερωμένο, τα αθλητικά πλυμένα και περπατά
με της φιλανθρωπίας τα παλιομοδίτικα.
Κάτι χαρτιά μάλλον σε τίποτα δε χρησιμεύουν.
Με ένα κομμάτι πίτα κερασμένη, χαμογελά.
Το νάϊλον στα χέρια του δεν τρίζει, στα γόνατά του
το γυαλιστερό γίνεται λαμπερό - ένα ταμείο γαλήνης.

Η πολιτική γεωγραφία με ρωγμές
κι η διαλεκτική τρεκλίζει.



****************


Στο άνυδρο η αλήθεια τρεμοπαίζει.
Στο θέρος, που δε λέει να τελειώσει
αργά, όπως κυλά το μέλι
η πραγματικότητα λογογοδοτεί στο χρόνο
και  της ψυχής οι μώλωπες
κρυμμένοι μ' επιμέλεια τόσον καιρό
ανάγλυφα προβάλλουν

[ Χριστόφορος Λιοντάκης, Με το φως, εκδ. Καστανιώτη]

Χάρης Βλαβιανός

Γιατί γράφω ποίηση

Επειδή " για να λάμπουν τα ποιήματα
όπως τ' αστέρια" , πρέπει η νύχτα να
είναι ήδη μέσα σου.


Επειδή η αλήθεια φοράει το ωραιότερο
βέλο και η ποίηση το πιο εύθραστο
γοβάκι.


Επειδή, όπως σωστά απεφάνθη ο
Ώντεν, " poetry makes nothing
happen".


Επειδή η μνήμη ποθεί όλο και πε-
ρισσότερη πραγματικότητα, ποθεί να
πλάσει κάτω απ ' το πλευρό του "θέλω",
όχι του " θυμάμαι ".


Επειδή " όταν η ψυχή πάψει να θαυ-
μάζει, έχει ηττηθεί " ( Πεσσόα) .


Ένα μικρό απόσπασμα.

[ Χάρης Βλαβιανός, γιατί γράφω ποίηση, εκδ. Άγρα]

Υ.Γ. Φωτογραφία από 24grammata.com